Uświęć ich w prawdzie

STY
16

Święty Jan w 17 rozdziale ewangelii, przekazuje nam wzruszającą modlitwę Chrystusa za swoich kapłanów - modlitwę arcykapłańską. Jezus właśnie konsekrował apostołów,  żeby wlać w nich esencję swej boskiej nauki. W tej długiej suplikacji, żarliwie powierza ich Ojcu. Przytoczmy z niej szczególne słowa z antyfony na komunię, którymi posługuje się msza wotywna o zachowanie powołań  kapłańskich, podsumowując modlitwę Zbawiciela: „Uświęć ich w prawdzie” (J 17,17).

„Uświęć ich w prawdzie” - św. Tomasz z Akwinu podaje trzy znaczenia tej modlitwy: Uświęć ich, czyli uczyń ich doskonałymi, uczyń ich świętymi, spraw by w nich zajaśniała boska światłość Chrystusa, w prawdzie, czyli w Nim, Synu Ojca, który jest prawdą. Uczyń ich uczestnikami Jego doskonałości i Jego świętości. To uczestnictwo musi na tyle  uświęcić kapłana, by ta doskonałość i świętość była w nim widoczna. W kazaniu na górze Chrystus dał swoim uczniom ideał do naśladowania: doskonałość Ojca (Mt 5,48). Tutaj, błaga Go, by udzielił Jego kapłanom tej wybitnej świętości. Otóż, Ojciec zawsze wysłuchuje Syna (J 11,42). Ufność w skuteczność modlitwy Chrystusa jest pierwszym warunkiem, by dojść do tego wzniosłego celu: „Jeśli możesz uwierzyć, wszystko możliwe jest wierzącemu”(Mk 9, 22) Kapłanowi trzeba wiary żywej, która zawsze zjednoczy go ze Zbawicielem. Owo zjednoczenie jest warunkiem niezbędnym by przynosić owoce świętości. „ Jak latorośl nie może przynieść owocu sama z siebie, jeśli nie będzie trwać w winnym szczepie, tak ani wy jeśli we Mnie mieszkać nie będziecie”(J 15,4) „ trwajcież w miłości mojej” (J.15, 9) Świętość dla kapłana to być zawsze z Chrystusem. Prośmy Ojca, z Chrystusem i przez Chrystusa: uczyń ich świętymi w prawdzie, czyli w Tobie, który jesteś drogą , prawdą i życiem.

„Uświęć ich”, czyli tchnij w nich Ducha Świętego, „w prawdzie”, czyli w poznaniu prawdy wiary i boskich przykazań. Dla świętego Pawła jesteśmy uświęceni przez wiarę i poznanie prawdy (Rz 3,22). Zstąpienie Ducha Świętego na apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy jest odpowiedzią Ojca na tą modlitwę Syna. W mowie po ostatniej Wieczerzy  moc Ducha Świętego jest zapowiedziana jako boskie światło oświecające całe nauczanie Jezusa i niebiańska siła umożliwiająca pełnienie wszystkich Jego przykazań. To przede wszystkim kapłanowi potrzeba tego intymnego światła Ducha Świętego. Ono go oświeca na drodze poznania prawdy - podstawy świętości. To poznanie nie może być tylko teoretyczne ale nade wszystko praktyczne, doświadczalne i otrzymuje się je tylko przez działanie Ducha Świętego, światłości serc, która poucza w modlitwie. Prośmy boskiego Pocieszyciela o światłość dla kapłanów O lux beatissima, reple cordis intima tuorum fidelium – O światłości błoga napełń wnętrze serca wszystkich twoich wiernych ( sekwencja z niedzieli Zesłania Ducha Św.) Bez Niego niczego nie możemy dać co miałoby prawdziwą wartość przed Bogiem. Sine tuo numine nihil est in homine, nihil est innoxium- Bez Twej Boskiej Woli nie ma nic w człowieku, nie ma nic bez winy (ibid.). Zjednoczenie z Jezusem i w Jezusie - nieodzowny warunek świętości jest możliwe jedynie dzięki mocy Ducha Świętego, tego tajemniczego soku, który łączy latorośl z winnym krzewem.

„Uświęć ich w prawdzie”! Powtarzajmy często tą boską modlitwę, przez nią wzywamy Ducha Uświęciciela na naszych kapłanów, sami jednocząc się z modlitwą arcykapłańską Najwyższego Kapłana.

„Uświęć ich w prawdzie”, może wreszcie być rozumiane, wg św. Tomasza, w sensie konsekracji. Tak jak w Starym Testamencie wszystko co służyło kultowi było uświęcone. W ten sposób słowo uświęcenie odpowiadałoby konsekracji, gdyż Chrystus prosił by jego kapłani byli całkowicie przeznaczeni do służby Bożej. Ta łaska przepełnia serce kapłana, całe jego życie, czyniąc z niego byt całkowicie święty. Z tego powodu Kościół, wierny interpretator Chrystusa, ustanowił prawo celibatu i odział swoich kapłanów w sutanny, które odróżniają ich od wiernych. Kościół chce w ten sposób uwolnić kapłana od wszystkiego co mogłoby utrudnić jego oddanie na wyłączną służbę Bogu. „Uświęć ich w prawdzie”! Niech ta modlitwa stanie się naszą codzienną modlitwą i towarzyszy kapłanom, by pamiętali, że należą wyłącznie do Boga i są Jemu poświęceni.

Modlitwa arcykapłańska Chrystusa trwa w Kościele dzięki szeregom hojnych dusz. Szczególnie Karmel został wybrany do tej misji; św. Teresa z Avila, potem św. Teresa od Dzieciątka Jezus, bł. Elżbieta od Trójcy Świętej i wielu innych członków tego zakonu poświęciło się, by wspierać katolickie kapłaństwo przez modlitwy i ofiary.

Niech przykład tych świętych dusz zachęci nas do ich naśladowania i trwania w tak głębokiej modlitwie Zbawiciela za tych,  których wezwał do pracy nad uświęceniem dusz.

Niech Niepokalane Serce Maryi wyjedna nam ten zapał, którym płonęła św. Reformatorka Karmelu i jej godna córka św. Teresa od Dzieciątka Jezus, której powołanie odzwierciedlają jej własne słowa: „Przyszłam by ocalić dusze i przede wszystkim, żeby modlić się za kapłanów”.

Na podstawie listu Ks.L.-P. Dubrœucq, skierowanego do Tercjarzy Karmelitańskich, dostępnego w języku francuskim, na stronie:

http://laportelatine.org/activites/carmel/edito23/edito23.php

Nabożeństwo pierwszych sobót

czytaj dalej

Uroczystości i święta

czytaj dalej

Copyright 2012–2017 Serwis Rycerstwa Niepokalanej Tradycyjnej Obserwancji