Wezwanie do świętości

MAJ
29


Wezwanie do świętości śmiało uderza nas z kart Pisma Świętego. Już w Starym Testamencie Bóg wzywa swój lud do naśladowania Go w tej doskonałości : „Bądźcie święci, bo ja jestem święty” ( Kpł 19,2). A nasz Pan, Jezus Chrystus prosi nas byśmy wzięli Jego Ojca za wzór: „Bądźcie doskonałymi tak jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest” ( Mt 5,48). „Bądźcie doskonali TAK JAK Ojciec wasz niebieski”, to znaczy bez miary, bez ograniczeń… Jezus nie zostawia tu żadnej rezerwy, bo Bóg kiedy czegoś od nas żąda to daje nam możliwość realizacji. Prawo Boże, mówi św. Tomasz, nie nagina nas do niemożliwego. Otóż ono wzywa nas do doskonałości… Wydaje się więc możliwe być doskonałym już w tym życiu. W miarę jak Bóg wymaga, daje; w miarę jak obciąża, podtrzymuje; w miarę jak nakazuje, pomaga. Nie tylko więc możemy dojść do świętości, ale musimy ją osiągnąć!

„Doskonałość w miłości jest zawarta w przykazaniu jako cel, który każdy z nas musi osiągnąć wedle swego stanu i możliwości”. ( Pius XI Encyklika Studiorum ducem, 29 lipca 1923) W ten sposób Najwyższy Pasterz przywołuje doktrynę św. Tomasza, a gdzie indziej naucza „ Czyż Chrystus nie ustanowił Kościoła świętego i uświęcającego, a wszystkim tym, którzy wezmą go za przewodnika i mistrza, czyż wola Boża nie narzuca obowiązku dążenia do świętości? Wolą Bożą jest, mówi św. Paweł, żebyście się uświęcili ( 1 Tes 4,3), a sam Chrystus wyjaśnia jakie powinno być to uświęcenie „Bądźcie więc doskonali jako i Ojciec wasz niebieski doskonały jest” (Mt 5, 48). Papież Pius XI przypomina w Encyklice Rerum omnium z 26 stycznia 1923 r., że nikt nie powinien wyobrażać sobie, że ten nakaz tyczy się tylko niewielkiej liczby elitarnych dusz i wmawiać sobie, że ta doskonałość jest nie dla mnie. To prawo obejmuje wszystkich ludzi bez wyjątku.

Jak mogłoby być inaczej? Czyż świętość nie jest celem człowieka? Bóg stworzył wszystkie byty w doskonałości i Jego wolą jest by każdy z nich realizował doskonałość swojej natury. Człowiek pochodzi z miłości Bożej, jego cel, jego doskonałość to dotarcie do Boga i zatracenie się w Nim poprzez doskonałą miłość.

Zakonnik wybrał szukanie tej doskonałości poprzez trzy śluby i regułę którą przyjął. Nakłada na siebie obowiązek, by dążyć do niej poprzez cnotę religijności. Nie oznacza to wcale, że inni nie są zobowiązani podążać jakimkolwiek sposobem ku doskonałości życia chrześcijańskiego. Jedyna różnica polega na tym, że pozostają wolni w wyborze tego sposobu. Zakonnik przyjął formę życia zorganizowanego, ukierunkowanego na doskonałość. Człowiek w świecie musi sam organizować sobie życie dokładnie ku temu samemu celowi. Papież Pius XI przypomina o tym w swojej Encyklice o małżeństwie ( Casti connubii z 31 grudnia 1930r.) „ Bóg ukazując ludziom absolutny model świętości w osobie Chrystusa, Naszego Pana wezwał wszystkich, jakiekolwiek byłby ich stan i rodzaj życia do naśladowania Go i z pomocą Bożą osiągnięcia najwyższego stopnia chrześcijańskiej doskonałości”.

Jednakże na czym polega świętość? I co robić, by ją osiągnąć?

Świętość jest doskonałą miłością. A kochać Boga to pragnąc tego czego On chce. Ten który mnie kocha, mówi Jezus, zachowuje moje przykazania.( J 14, 21) To jest zlanie naszej woli z Wolą Bożą w taki sposób, że sprawy Boże będą naszymi własnymi sprawami, a grzech który rani Boże Serce będzie naszym własnym nieprzyjacielem. To zjednoczenie będzie doskonałe i święte kiedy będzie posunięte aż do identyfikacji. Święty, to człowiek u którego nie rozróżnia się już woli Bożej i jego woli własnej, jego jedyną troską jest pragnienie tego czego Bóg chce. W ten sposób świętość zawiera w sobie, totalny dar z siebie, oddanie bez rezerwy, zapomnienie o sobie, czystość intencji w każdej rzeczy i pragnienie chwały Bożej kierujące wszystkimi działaniami.

By ją osiągnąć naśladujmy Jezusa prowadzeni przez Jego świętą Matkę. Słuchajmy co nam mówi: „ Ja jestem drzwiami. Przeze mnie jeśli kto wejdzie, zbawiony będzie”(J 10,9). Jam jest szczep winny, wyście latorośle. Kto mieszka we mnie, a ja w nim, ten wiele owocu przynosi” ( J 15,5). „ Jam jest światłość świata…” ( J 8,12) „ Jam jest chleb żywota…” ( J 6, 35). „ Jam jest droga i prawda i żywot” ( J. 14, 6). „ Jam jest zmartwychwstanie i żywot” ( J 11,25). Obyśmy mogli powiedzieć za św. Pawłem ”A żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus”, a wtedy Ojciec widząc w nas swojego Syna powie każdemu z nas : „Sługo dobry i wierny, wejdź do radości twego Pana”

Na podstawie listu Ks.L.-P. Dubrœucq, skierowanego do Tercjarzy Karmelitańskich, dostępnego w języku francuskim, na stronie:

http://laportelatine.org/activites/carmel/edito42/edito42_aux_sources_du_carmel.php

Nabożeństwo pierwszych sobót

czytaj dalej

Uroczystości i święta

czytaj dalej

Copyright 2012–2017 Serwis Rycerstwa Niepokalanej Tradycyjnej Obserwancji