List na marzec 2013

CZEŚĆ NIEPOKALANEJ!

Drodzy Rycerze,

„Józefie, synu Dawidów nie bój się przyjąć Maryi” (Mt 1, 20). Kiedy Józef „będąc sprawiedliwym” nie rozumiał drogi, którą prowadził go Bóg, chciał się wycofać. Boża myśl wyprzedza ludzki rozum, dlatego potrzeba mu towarzyszki, która pokrzepi go w trudach i pozwoli mu spojrzeć na szczęśliwy finisz tej „gonitwy”. Wiara tchnie wolnością, co nie boi się chwytać wyzwań na pozór nieracjonalnych, ale czy właśnie to nie jest paradoksem, którym posługuje się Bóg, by podkreślić, że jest od nas tak bardzo różny?

Gdy Józef zobaczył brzemienną Maryję, natychmiast stanęła przy nim jego własna udręka, pchająca go ku zwątpieniu. Bóg pozwolił, by znalazł się w tych „ruchomych piaskach” tylko po to, by podać mu rękę i udowodnić, że bez Niego w niczym nie może czuć się pewnie. Ile razy śmiało kroczymy do momentu, kiedy świat staje na głowie i tracimy grunt pod stopami. Rozum bez wiary gubi się i wyjście z labiryntu przeróżnych zdarzeń staje się niemożliwe. Jednak wiara, mimo tego, że świat wyciska z nas pot i łzy, każe chodzić z podniesioną głową, którą trzeba „wtykać w niebo”, bo tylko tam jesteśmy niewidoczni dla wrogów. Święty Józef pokrzepiony przez Anioła zerwał z przygnębieniem i na przekór wszystkiemu wziął Maryję do siebie. A miłość choć nierozumiana, lecz przyjęta, potrafi się odwdzięczyć. Nie zostawia duszy w bezczynności, bo upodabnia ją do siebie, czyli podrywa ją do działania. To Józef miał nadać przepowiedziane imię Dziecięciu (Mt 1, 25) i prowadzić Je zgodnie z ustawami prawa. I tu kolejny paradoks. Ten, który jest Prawem, sam staje się sługą. Ten, który jest Stworzycielem, przyjmuje naturę stworzenia. Ten, który jest Wolnością, staje się banitą.

Bóg mówi do świata językiem, którego on nie rozumie, dlatego potrzebuje tłumacza. A któż potrafi to zrobić lepiej niż miłość, która ma cierpliwość do rozkojarzonych słuchaczy i ciągle im przypomina, że wszystko przetrzyma, bo wszystkiemu wierzy i we wszystkim pokłada nadzieję (1 Kor 13, 4-7). Józef zostawiając swoje wątpliwości zyskał pewność, że jest na właściwym miejscu. Każdego ranka wyczytywał to z oczu Niepokalanej. Duszy tak pięknej, że Jej jeden uśmiech wynagradzał trudy życiowej tułaczki, nocne ucieczki i twardy chleb codzienności, który Ona zamieniała w najbardziej wykwintną ucztę. Józef oddał Jej swoją drogę a Ona uczyniła ją gościńcem do Królestwa Niebieskiego. Swoją Niepokalanością przypomina, że niegdyś nie było w nas rozdźwięku pomiędzy tym co ludzkie a tym co Boże. Dlatego im bardziej się do Niej zbliżamy, zaczynamy swobodnie oddychać nieznaną dotąd atmosferą harmonii, gdzie namiętności nie rozrywają już koryta rzeki, a wrodzona słabość nie zabija. Ale czy to znaczy, że to już koniec? Że dotarliśmy do ideału i możemy spocząć na laurach? Nie. Dopiero teraz zaczyna się walka o szczęśliwą wieczność dla ludzi z którymi złączył nas czas. Jak? Oręż jest prosty, ale przez to najbardziej skuteczny: modlitwy, ofiary i najlepsze z możliwych wykonywanie obowiązków stanu…

w Niepokalanej Współrycerz

Nabożeństwo pierwszych sobót

czytaj dalej

Uroczystości i święta

czytaj dalej

Copyright 2012–2017 Serwis Rycerstwa Niepokalanej Tradycyjnej Obserwancji