Siedem epok życia Maryi

W Boskim dziele doskonalenia Najświętszej Maryi Panny można zobaczyć siedem jakby epok, większe zamykających w sobie cuda, aniżeli siedem dni, przez które Pan Bóg świat tworzył. I tak: Niepokalane Poczęcie i piętnaście lat po nich następujące — pełne zasług coraz większych, a więc i coraz obfitszych łask, są jakby dniem pierwszym tworzenia tego jakby odrębnego świata niezrównanej świętości. W cielenie się Syna Bożego w Jej dziewiczym łonie, z dwunastu latami dzieciństwa Jezusowego — stanowią dzień drugi. Trzydniowe zniknięcie Jego, i osiemnaście lat spędzonych z Nim w życiu ukrytym — zapełniają dzień trzeci, zaś trzy lata Życia Apostolskiego — dzień czwarty. Męka Pańska była dniem piątym; a czterdzieści dni po Zmartwychwstaniu Pańskim i Zesłanie Ducha Świętego — szóstym. Po nim nadchodzi dzień siódmy, czyli sabat to jest dzień wypoczynku Pana naszego, kiedy wstąpił na niebiosa i zasiadł na prawicy Ojca, pozostawiając przecudny świat świętości Maryi, żeby odbywał bieg swój, podobnie jak po szóstym dniu stworzenia świata materialnego, spoczął po tym dziele swoim. Aż nareszcie nadejść miał ostateczny koniec uświątobliwienia Maryi, Jej śmierć błogosławiona, niezwłocznie Jej wskrzeszenie, sąd nad Nią wyrokujący Jej Wniebowzięcie i drugie przybycie Pana Jezusa z Aniołami po Jej uwielbione już ciało. Takie więc to były jakby siedem dni tworzenia świętości Maryi, i jakby sąd ostateczny nad Nią. Taka geneza Jej świętości powinna ułatwiać nam przybliżone wyobrażenie tej niezrównanej, niemogącej się ludzkim rozumem ogarnąć świętości.

o. Wiliam Faber, U stóp krzyża

Nabożeństwo pierwszych sobót

czytaj dalej

Uroczystości i święta

czytaj dalej

Copyright 2012–2017 Serwis Rycerstwa Niepokalanej Tradycyjnej Obserwancji