Idea intronizacji oparta jest na słowach Pana Jezusa skierowanych do św. Małgorzaty Marii: „Będę panował przez Moje Serce!”. Ma na celu ustanowienie społecznego panowania Najświętszego Serca w społeczeństwie poprzez rodzinę oraz przywrócenie Chrystusa rodzinie i rodziny Chrystusowi. Intronizacja jest odpowiedzią na pytanie: „Co możemy zrobić, by ocalić rodzinę?”.
Intronizacja rozpoczyna się piękną ceremonią. W domu, w obecności kapłana, który przewodniczy ceremonii, rodzina publicznie i uroczyście uznaje Chrystusa za Króla i miłościwego Władcę swego domu. Dokonuje
się to poprzez umieszczenie przez głowę rodziny obrazu lub figury Najświętszego Serca na honorowym miejscu, w głównym pomieszczeniu domu jak na tronie — stąd określenie „intronizacja”.
Po tym uroczystym uznaniu najwyższej władzy Chrystusa Króla nad rodziną, jej członkowie poświęcają się Najświętszemu Sercu. Tym samym, zobowiązują się żyć tak, jakby Najświętsze Serce mieszkało wśród nich, jak niegdyś w Nazarecie, traktując Pana Jezusa jak najbliższego członka rodziny.
kod publikacji do zamówienia: PB-011
W nowym numerze Rycerzyka jak zawsze zamieszczono rozważania dotyczące cnót (tym razem cnoty honoru). Dbałość o honor, godność, odwagę, zachowanie dobrych manier to dzisiaj konieczność. To prawda, będziemy musieli iść drogą “pod prąd”, gdyż w postawach wielu ludzi dominują obecnie wady odpowiadające omawianych w Rycerzyku cnotom.
Kościół pomaga duszom czyśćcowym swym wstawiennictwem, zwłaszcza poprzez Najświętszą Ofiarę. W dniu 2 listopada każdy kapłan może odprawić trzy Msze św., by powódź łask spłynęła z ołtarzy w jak najpełniejszej mierze i aby jak najwięcej dusz mogło dziś wejść do Nieba.
Zgromadzenie Sióstr Pocieszycielek Najświętszego Serca Jezusowego jest stowarzyszeniem zakonnym o prostych ślubach publicznych (ubóstwa, czystości i posłuszeństwa).
Szkaplerz jest trwałym znakiem poświęcenia rodzaju ludzkiego i każdego z nas Niepokalanemu Sercu Maryi, aby to poświęcenie było dla nas zawsze obecne, aby Najświętsza Dziewica była dla nas tą Gwiazdą Morza, która poprzez życiowe burze doprowadza nas szczęśliwie do portu wiecznego zbawienia, do którego zmierzamy.